vzw Chernobylkinderen

Ik herinner me nog heel goed die dag en de dagen nadien. Mama en ik maakten ons klaar om naar de stad te gaan om inkopen te doen. We gingen naar buiten , maar wat was dat? Een dikke melkachtige mist omsluierde de aarde, de auto´s reden met de lichten aan. Mama zei dat ze zulke mist nog nooit eerder gezien had. Het was beter om terug naar huis te gaan. Intussen verscheen een zacht voorjaarszonnetje boven de aarde. De mist loste langzaam op. De rest van de dag viel nog rustig en warm uit. De volwassenen, de kinderen – allen waren in de groententuinen, zaaien en planten ... De lente wacht immers niet. Wat zalig! Enkele dagen nadien vielen er buien die gele schuimende plassen vormden. De volwassenen zeiden dat het het stuifmeel van de bomen die in bloei stonden was dat het water kleurde. En ik geloofde het, alhoewel ik vroeger zulke wonderlijke plassen nooit gezien had. Maar waarom verboden de volwassenen ons dan om erin te lopen. Maar dan ... dan sloeg de blijdschap om in onrust. Vrouwen en kinderen weenden – hun mannen en vaders vertrokken om bij de ramp in de kerncentrale van Chernobyl op te ruimen. Enkelen van hen leven al niet meer.

 

Uit „Het spoor van de zwarte wind “ verteld door Elena Logenkaja − 10de klas